Зошто не треба да се плашиме од вештачката интелигенција?

Во светот на науката и технологијата, малите чекори често водат до големи промени. Ова е приказна за визијата на Никола Стиков – електроинженер кој комбинира мотивација, знаење и интердисциплинарна соработка за да создаде технологии што менуваат животи. Од развојот на магнетната резонанса, преку „Буки“ – алатка за транскрипција на македонски говор, до имплементација на вештачка интелигенција, неговата работа сведочи за моќта на иновациите. Особено место зазема фондацијата „Кантарот“, предводена од неговата сопруга Драгана, која ги обединува македонските научници во странство и го поттикнува интересот за науката кај најмладите. Стиков е професор на Политехничкиот универзитет на Монтреал, Канада, истражувач, иноватор, писател, блогер и твитерџија. Од неговите средношколски денови во гимназијата „Корчагин“ во Скопје, каде што имал сон да стане прочуен физичар, преку студиите на Стенфорд, до успешната научна кариера во полето на магнетната резонанса и улогата на професор на Институтот за биомедицинско инженерство, Стиков ја создаде својата патека како лидер во науката и иновациите. Тој за Рацин.мк ги сподели своите искуства врзани за вештачката интелегинција и нејзините нишки поврзани со медицината, како и новата алатка која ја создал заедно со тимот за транскрипција на македонскиот јазик „Буки“ Вештачката интелигенција (ВИ) претставува технологија која извршува задачи што досега се сметаа за домен на човечката интелигенција, како што се учење, размислување и препознавање. Иако за многумина оваа технологија изгледа како нешто ново и револуционерно, нејзините корени се значително подлабоки и датираат уште од средината на минатиот век. -Приказната за вештачката интелигенција започна уште во 50-тите години на 20-тиот век, кога беше поставен концептот на туринговиот тест. Основната идеја беше да се создаде технологија со која нема да можеме да разликуваме дали разговараме со човек или со машина,“ вели Стиков. „Првите обиди, како што беше тестот Елиза, се засноваа на комуникација со компјутер за да се детектира дали тој може да симулира човечка интелигенција, вели Стиков. Тој додава дека денешните достигнувања во оваа област се резултат на децении истражување и развој. Она што сега го гледаме е кулминација на долг процес. Имавме период познат како ‘зима на вештачката интелигенција,’ кога оваа област не добиваше доволно внимание и инвестиции. Но, со иновациите на научници како Јошуа Бенџио и неговите колеги, кои ја добија туринговата награда, станавме свесни дека е време за следниот голем чекор, додава Стиков. И покрај сите напредоци, иднината на вештачката интелигенција е неизвесна. Тешко е да се предвиди кој ќе биде следниот голем чекор. Историјата е полна со примери на луѓе кои се обидувале да го предвидат развојот на технологијата, а потоа времето покажало дека не биле во право,“ нагласува Стиков. Сепак, тој е оптимист и не гледа причина за страв.