Патувањето на олимпискиот пламен

Историјата на олимпискиот оган датира уште од античка Грција. Свети огнови се одржувале во храмовите, вклучително и на олтарот на Хера во Олимпија. Според митологијата, огнот симболизира божественото присуство, а секои четири години во античките Олимписки игри се палеел нов оган за да ѝ се оддаде почит на Зевс и другите богови. Модерната традиција на олимпискиот пламен започнува во 20. век. Првиот официјален пламен се појавува на Летните Олимписки игри во Амстердам во 1928 година, но идејата за штафета со факели, односно пренос на оганот преку земји, е воведена на Олимпијадата во Берлин во 1936 година. Ова практично покажува дека пренесувањето на оганот има политички и културни корени, бидејќи тогашната нацистичка Германија ја користела идејата за врска со античките олимписки вредности. Оваа година, Грција слави јубилеј што речиси не може да се опфати со ум: 2.800 години од првите антички игри и 129 години од првата модерна Олимпијада во Атина, 1896. Во традиционалната церемонија, огнот годинава за Зимските олимписки игри Милано–Кортина 2026, се запали на 26 ноември во древна Олимпија пред рушевините на храмот на Хера со помош на параболично огледало кое ги концентрира сончевите зраци. Актерки облечени според античките облеки го оживуваат ритуалот, барајќи благослов од богот Аполон, симболизирајќи чистота, светлина и поврзаност со древната традиција. Потоа започна деветдневен пренос низ Грција, кој опфаќа околу 2.200 км, низ 23 региони и 36 пречекувања, пред свеченото предавање во Панатинаичниот стадион во Атина на 4 декември.