Нашето Маврово | Наша гордост

Националниот парк Маврово, распослан на ограноци на планинските масиви Шар Планина, Бистра и Кораб, се протега на површина од речиси 73.548 хектари. За прв пат е прогласен за Национален парк во 1949, тогаш на површина од 11.750 Хектари, за да во 1952 година ги добие денешните граници. Во НП Маврово се наоѓаат преку 52 планински врвови со надморска висина над 2.000м од кои попознати се врвот Меденица на планината Бистра, Веливар, Сандакташ и други. Посебно значење за националниот парк Маврово има врвот Голем Кораб кој е воедно и највисок врв во Македонија, а со тоа и највисока точка на паркот. Најниската точка на националниот парк Маврово се наоѓа на местото каде што Мала Река се влева во реката Радика. Особените карактеристики на Националниот парк се пејсажните вредности, растителниот и животински свет и планинскиот туризам. Националниот парк е дом на 1,435 растенија од кои дури 404 видови и подвидови се вклучени во категоријата на лековити растенија. Паркот има 13 видови ендемски и 29 ретки видови на раститенија. Фауната на националниот парк Маврово се состои од 140 видови птици, од кои, позначајни се: сивиот сокол, орелот крстач, суриот (златен) орел, шумскиот ут, големиот був, ливадската еја, степската еја, како и 11 видови водоземци, 12 видови на влекачи и 39 видови цицачи. Од цицачите најважни се мечката, рисот, дивокозата и дивата мачка... Бисер на културата во НП Маврово, секако е манастирот Св Јован Бигорски, со неговиот длаборез карактеристичен за мијачкиот регион. Истакнати длаборесци од Гари, Лазарополе и од Тресонче учествувале долги години во изработката на иконостасот. Дрвениот иконостас кој што сеуште постои во Бигорски преставува гордост на националниот парк како туристичка дестинација за посетување. Локалните жители на Националниот парк се особено горди на природните убавини кои паркот ги има. Еден од нив е Тоше Динговски со кого разговаравме во Маврово. Според него, убавината на националниот парк луѓето ја виделе уште одамна и затоа ја заштитиле и прогласиле за национален парк. Тој спој меѓу луѓето и природата, вели Тоше, мора да се организира, но во прилог на тоа да не се уништува природата -Имаме култура да го почитуваме Националниот парк, да не го деградираме. Недоволна е нашата одговорнсот, трба да сме искрени. Се уште има луѓе кои што загадуваат. Ќе дојдат и ќе остават непотребен отпад за тоа потребно е посетителот да си го собере тоа што ќе го остави зад себе, а не некој друг и со тоа најбрзо придонесува за заштита на природата.